مقدمه

در بسیاری از سرورهای VPS، VDS و Dedicated Server ممکن است علاوه بر IP اصلی، یک یا چند IP مازاد (Additional IP / Failover IP / Secondary IP) نیز در اختیار سرور قرار گیرد.

استفاده از IPهای مازاد کاربردهای مختلفی دارد؛ برای مثال:

• اختصاص IP جداگانه به سرویس‌های مختلف
• میزبانی چند وب‌سایت یا سرویس روی IPهای متفاوت
• راه‌اندازی Mail Server
• استفاده از IPهای اختصاصی برای کنترل پنل‌ها
• اجرای سرویس‌هایی که به IP اختصاصی نیاز دارند
• پیاده‌سازی سناریوهای High Availability
• استفاده از چند IP برای NAT یا سرویس‌های شبکه
• اختصاص IPهای مختلف به Virtual Hostها

در این مقاله نحوه اضافه کردن IP مازاد به سرورهای Linux و Windows را به‌صورت عملی بررسی می‌کنیم و روش‌های موقت، دائمی، خط فرمان و رابط گرافیکی را توضیح می‌دهیم.

نکته مهم: روش صحیح اضافه کردن IP به نوع سرویس‌دهنده، توپولوژی شبکه و نحوه Route شدن IP بستگی دارد. در بعضی دیتاسنترها IP مازاد به همان Subnet سرور اصلی تعلق دارد و در بعضی سرویس‌دهنده‌ها باید IP را به‌صورت /32 روی Interface تنظیم کرد و Gateway را از IP اصلی استفاده کرد.

پیش‌نیازها

برای اضافه کردن IP مازاد به سرور، موارد زیر را در اختیار داشته باشید:

• دسترسی root یا sudo در Linux
• دسترسی Administrator در Windows
• IP اصلی سرور
• IP مازاد
• Subnet Prefix یا Netmask
• Gateway
• نام Network Interface
• اطلاعات Routing ارائه‌شده توسط دیتاسنتر یا Provider

برای مثال:

Primary IP:
192.168.1.10

Additional IP:
192.168.1.20

Subnet:
255.255.255.0

Prefix:
24

Gateway:
192.168.1.1

IP مازاد چیست؟

فرض کنید سرور شما یک IP اصلی دارد:

192.168.1.10

و Provider دو IP دیگر در اختیار شما قرار داده است:

192.168.1.20
192.168.1.21

در این حالت می‌توان هر سه IP را روی یک Network Interface قرار داد:

              Server
                |
              ens18
                |
        +-------+-------+
        |       |       |
    .1.10    .1.20    .1.21
   Primary   Extra    Extra

لازم نیست برای هر IP مازاد یک کارت شبکه فیزیکی جداگانه وجود داشته باشد.

تفاوت IP اصلی و IP مازاد

IP اصلی معمولاً هنگام نصب یا Provision سرور روی Interface تنظیم می‌شود.

برای مثال:

Interface: ens18
Primary IP: 192.168.1.10/24
Gateway: 192.168.1.1

IPهای مازاد نیز می‌توانند روی همان Interface قرار بگیرند:

ens18
 ├── 192.168.1.10/24
 ├── 192.168.1.20/24
 └── 192.168.1.21/24

در بسیاری از سناریوها Gateway فقط برای IP اصلی تعریف می‌شود.

قبل از اضافه کردن IP چه اطلاعاتی باید داشته باشیم؟

قبل از اجرای هر دستور، از Provider خود مشخصات دقیق IP را دریافت کنید.

حداقل اطلاعات موردنیاز:

اما همیشه نباید فرض کرد IP مازاد همان Netmask IP اصلی را دارد.

برای مثال ممکن است Provider اعلام کند:

Primary:
203.0.113.10/24

Additional:
203.0.113.20/32

Gateway:
203.0.113.1

در این سناریو IP مازاد باید با /32 تنظیم شود.

نکته: استفاده از /24 یا /32 را بر اساس حدس انجام ندهید. اطلاعات Routing ارائه‌شده توسط Provider ملاک است.

پیدا کردن Interface در Linux

قبل از اضافه کردن IP باید نام کارت شبکه را پیدا کنیم.

دستور:

ip link

یا:

ip addr

نمونه:

2: ens18: <BROADCAST,MULTICAST,UP,LOWER_UP>

در این مثال Interface برابر است با:

ens18

روش دیگر:

nmcli device status

نمونه:

DEVICE   TYPE      STATE      CONNECTION
ens18    ethernet  connected  ens18
lo       loopback  unmanaged  --

بررسی IP فعلی در Linux

قبل از تغییر، بهتر است وضعیت فعلی را ثبت کنید:

ip addr show ens18

و:

ip route

مثلاً:

default via 192.168.1.1 dev ens18
192.168.1.0/24 dev ens18 proto kernel scope link src 192.168.1.10

این اطلاعات برای Recovery در صورت بروز مشکل بسیار مهم هستند.

اضافه کردن IP مازاد به Linux به‌صورت موقت

ساده‌ترین روش استفاده از دستور ip.

فرض کنیم IP جدید:

192.168.1.20/24

باشد.

دستور:

ip addr add 192.168.1.20/24 dev ens18

بررسی:

ip addr show ens18

اکنون باید چیزی شبیه این مشاهده کنید:

inet 192.168.1.10/24
inet 192.168.1.20/24

IP دوم اکنون روی Interface قرار گرفته است.

اضافه کردن چند IP مازاد در Linux

برای اضافه کردن IP دوم:

ip addr add 192.168.1.20/24 dev ens18

برای IP سوم:

ip addr add 192.168.1.21/24 dev ens18

برای IP چهارم:

ip addr add 192.168.1.22/24 dev ens18

بررسی:

ip addr show ens18

حذف IP مازاد در Linux

برای حذف:

ip addr del 192.168.1.20/24 dev ens18

سپس:

ip addr show ens18

را بررسی کنید.

نکته: تغییراتی که با ip addr add انجام می‌شوند معمولاً با Reboot سیستم از بین می‌روند.

اضافه کردن IP با Prefix /32 در Linux

اگر Provider اعلام کرده باشد IP مازاد باید به‌صورت /32 تنظیم شود:

ip addr add 203.0.113.20/32 dev ens18

سپس:

ip addr show ens18

را بررسی کنید.

در این حالت نباید بدون بررسی مستندات Provider، /24 یا Prefix دیگری جایگزین /32 شود.

اضافه کردن IP مازاد با nmtui

اگر سیستم از NetworkManager استفاده می‌کند، می‌توان IP را به‌صورت دائمی از طریق nmtui اضافه کرد.

ابتدا:

nmtui

سپس:

Edit a connection

را انتخاب کنید.

Connection مربوط به کارت شبکه را انتخاب کنید.

در قسمت:

IPv4 CONFIGURATION

گزینه:

Manual

را انتخاب کنید.

سپس:

Show

را بزنید.

در قسمت:

Addresses

IP جدید را اضافه کنید:

192.168.1.20/24

اگر چند IP دارید:

192.168.1.20/24
192.168.1.21/24
192.168.1.22/24

Gateway را فقط مطابق اطلاعات شبکه Provider تنظیم کنید.

سپس:

OK

را انتخاب کنید.

اضافه کردن IP مازاد با nmcli

در سیستم‌هایی که NetworkManager دارند، می‌توان بدون nmtui نیز IP را اضافه کرد.

ابتدا Connection را پیدا کنید:

nmcli connection show

مثلاً:

NAME   UUID                                  TYPE      DEVICE
ens18  xxxxxxxx-xxxx-xxxx-xxxx-xxxxxxxxxxxx  ethernet  ens18

سپس IP را اضافه کنید:

nmcli connection modify ens18 +ipv4.addresses 192.168.1.20/24

اگر IPهای بیشتری دارید:

nmcli connection modify ens18 +ipv4.addresses 192.168.1.21/24

و:

nmcli connection modify ens18 +ipv4.addresses 192.168.1.22/24

برای اعمال تنظیمات:

nmcli connection up ens18

هشدار: در سرور Remote، nmcli connection up ممکن است باعث قطع کوتاه‌مدت ارتباط شود.

بررسی تنظیمات NetworkManager

بعد از اضافه کردن IP:

nmcli connection show ens18

برای مشاهده IPهای تنظیم‌شده:

nmcli -f ipv4.addresses,ipv4.gateway connection show ens18

تنظیم IP مازاد در Ubuntu با Netplan

در Ubuntu Server ممکن است NetworkManager استفاده نشود و Netplan مسئول Configuration شبکه باشد.

ابتدا فایل‌های Netplan را مشاهده کنید:

ls -l /etc/netplan/

مثلاً:

/etc/netplan/50-cloud-init.yaml

فایل را باز کنید:

nano /etc/netplan/50-cloud-init.yaml

نمونه:

network:
  version: 2
  ethernets:
    ens18:
      addresses:
        - 192.168.1.10/24
        - 192.168.1.20/24
      routes:
        - to: default
          via: 192.168.1.1
      nameservers:
        addresses:
          - 1.1.1.1
          - 8.8.8.8

سپس ابتدا Configuration را بررسی کنید:

netplan try

اگر تنظیمات صحیح بود:

netplan apply

سپس:

ip addr show ens18

را بررسی کنید.

نکته مهم: ساختار Netplan در نسخه‌های مختلف Ubuntu و بسته به استفاده از systemd-networkd یا NetworkManager می‌تواند متفاوت باشد. قبل از تغییر فایل، Configuration فعلی را Backup کنید.

Backup گرفتن از تنظیمات شبکه Linux

قبل از تغییرات:

cp /etc/netplan/50-cloud-init.yaml /etc/netplan/50-cloud-init.yaml.backup

در سیستم‌های مبتنی بر NetworkManager نیز بهتر است Connection Profile فعلی را بررسی و ثبت کنید:

nmcli connection show

و:

nmcli connection show ens18

بررسی Routing در Linux

بعد از اضافه کردن IP، Routeها را بررسی کنید:

ip route

مثلاً:

default via 192.168.1.1 dev ens18
192.168.1.0/24 dev ens18 proto kernel scope link src 192.168.1.10

اگر IP مازاد به همان Subnet تعلق داشته باشد، معمولاً Route مربوط به آن از قبل وجود دارد.

اما اگر IP از شبکه متفاوتی باشد، ممکن است نیاز به Routing جداگانه داشته باشد.

نکته مهم درباره Gateway در Linux

یکی از اشتباهات رایج این است که برای هر IP مازاد یک Gateway جدید تعریف شود.

مثلاً:

IP اصلی:
192.168.1.10

IP مازاد:
192.168.1.20

معمولاً نباید بدون دلیل این کار را انجام دهید:

Gateway 1 → 192.168.1.1
Gateway 2 → 192.168.1.1

و به‌خصوص نباید برای هر IP چند Default Route ایجاد کنید.

در بسیاری از سناریوها یک Default Gateway کافی است:

default via 192.168.1.1

نحوه Routing دقیق باید مطابق طراحی Provider باشد.

تست IP مازاد در Linux

بعد از اضافه کردن IP:

ip addr show ens18

سپس از یک سیستم دیگر IP را Ping کنید:

ping 192.168.1.20

اگر Ping بسته است، لزوماً به معنی مشکل در IP نیست؛ ممکن است ICMP توسط Firewall مسدود شده باشد.

بررسی ARP و Neighbor

برای بررسی Neighbor Table:

ip neigh

در شبکه IPv4 می‌توانید وضعیت ARP را بررسی کنید.

در بعضی سناریوهای VPS، Provider ممکن است برای IPهای مازاد محدودیت‌هایی مانند MAC Binding یا ARP Filtering داشته باشد.

اضافه کردن IP مازاد به Windows Server

در Windows Server نیز می‌توان چند IP را روی یک Network Adapter قرار داد.

برای مثال:

Primary IP:
192.168.1.10

Additional IP:
192.168.1.20

پیدا کردن کارت شبکه در Windows

PowerShell را با دسترسی Administrator اجرا کنید:

Get-NetAdapter

نمونه:

Name       InterfaceDescription          ifIndex Status
----       --------------------          ------ ------
Ethernet   Intel(R) Ethernet Adapter       12   Up

در این مثال نام Interface:

Ethernet

است.

مشاهده IPهای فعلی Windows

Get-NetIPAddress

یا:

Get-NetIPConfiguration

برای مشاهده جزئیات بیشتر:

Get-NetIPConfiguration -Detailed

اضافه کردن IP مازاد در Windows با PowerShell

فرض کنید:

Interface:
Ethernet

Additional IP:
192.168.1.20

Prefix:
24

دستور:

New-NetIPAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -IPAddress 192.168.1.20 -PrefixLength 24

پس از اجرا:

Get-NetIPAddress -InterfaceAlias "Ethernet"

را اجرا کنید.

باید IP جدید را در خروجی مشاهده کنید.

اضافه کردن IP مازاد با Prefix /32 در Windows

اگر Provider IP را به‌صورت /32 ارائه کرده باشد:

New-NetIPAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -IPAddress 203.0.113.20 -PrefixLength 32

اما همانند Linux، استفاده از /32 باید مطابق Routing ارائه‌شده توسط Provider باشد.

اضافه کردن IP مازاد از طریق رابط گرافیکی Windows

در Windows Server می‌توانید از Network Connections نیز استفاده کنید.

ابتدا:

Control Panel
→ Network and Internet
→ Network and Sharing Center
→ Change adapter settings

روی Network Adapter موردنظر راست‌کلیک کنید:

Properties

سپس:

Internet Protocol Version 4 (TCP/IPv4)

را انتخاب کنید.

روی:

Properties

کلیک کنید.

در پنجره IPv4 گزینه:

Advanced

را انتخاب کنید.

در بخش:

IP addresses

روی:

Add

کلیک کنید.

سپس IP مازاد را وارد کنید:

IP address:
192.168.1.20

Subnet mask:
255.255.255.0

در این قسمت معمولاً Gateway جدیدی برای IP ثانویه اضافه نمی‌کنیم؛ Gateway اصلی باید مطابق طراحی شبکه باقی بماند.

در نهایت:

OK
→ Apply
→ OK

را انتخاب کنید.

مشاهده IPهای ثانویه در Windows

پس از اضافه کردن IP:

Get-NetIPAddress -AddressFamily IPv4

یا:

ipconfig /all

را اجرا کنید.

نمونه:

IPv4 Address:
192.168.1.10
192.168.1.20
192.168.1.21

حذف IP مازاد در Windows

ابتدا IPها را مشاهده کنید:

Get-NetIPAddress -IPAddress 192.168.1.20

سپس می‌توانید IP را حذف کنید:

Remove-NetIPAddress -IPAddress 192.168.1.20 -Confirm:$false

اضافه کردن چند IP مازاد در Windows

برای مثال:

New-NetIPAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -IPAddress 192.168.1.20 -PrefixLength 24

و:

New-NetIPAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -IPAddress 192.168.1.21 -PrefixLength 24

و:

New-NetIPAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -IPAddress 192.168.1.22 -PrefixLength 24

سپس:

Get-NetIPAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -AddressFamily IPv4

بررسی Gateway در Windows

برای مشاهده Route:

Get-NetRoute -AddressFamily IPv4

یا:

route print

برای مشاهده Default Gateway:

Get-NetIPConfiguration

نباید بدون دلیل چند Default Gateway ایجاد کنید.

تست IP مازاد در Windows

ابتدا IP را بررسی کنید:

Get-NetIPAddress -IPAddress 192.168.1.20

سپس از یک سیستم دیگر:

ping 192.168.1.20

و روی خود سرور:

Test-NetConnection 192.168.1.20

برای تست اتصال به یک مقصد خارجی:

Test-NetConnection 1.1.1.1

بررسی Firewall در Windows

اگر IP روی Server تنظیم شده اما از بیرون قابل دسترسی نیست، Windows Firewall را نیز بررسی کنید.

مشاهده Ruleها:

Get-NetFirewallRule

برای بررسی وضعیت Firewall:

Get-NetFirewallProfile

ممکن است IP کاملاً صحیح تنظیم شده باشد اما سرویس موردنظر توسط Firewall اجازه دریافت Connection نداشته باشد.

اختصاص یک IP مازاد به سرویس خاص

داشتن چند IP روی Server به این معنی نیست که تمام سرویس‌ها به‌صورت خودکار از IP جدید استفاده می‌کنند.

برای مثال اگر Server دارای:

192.168.1.10
192.168.1.20

باشد، یک Web Server ممکن است همچنان روی IP اصلی Listen کند.

برای اختصاص IP به سرویس، خود سرویس نیز باید روی IP موردنظر Bind شود.

مثلاً در یک Web Server می‌توان مشخص کرد:

192.168.1.20:80

به یک سرویس خاص اختصاص داشته باشد.

در نتیجه:

IP اصلی
192.168.1.10
      ↓
Website A

IP مازاد
192.168.1.20
      ↓
Website B

IP مازاد برای Mail Server

یکی از کاربردهای مهم IPهای مازاد در محیط‌های Hosting، Mail Server است.

برای مثال:

203.0.113.10

برای Web Server و:

203.0.113.20

برای Mail Server استفاده شود.

در این حالت باید علاوه بر تنظیم IP روی سیستم‌عامل، موارد زیر نیز بررسی شوند:

• PTR / Reverse DNS
• A Record
• MX Record
• SPF
• DKIM
• DMARC
• Firewall
• SMTP Port
• Routing

صرفاً اضافه کردن IP به Interface برای راه‌اندازی صحیح Mail Server کافی نیست.

IP مازاد برای Web Server

فرض کنید یک سرور Linux دارید:

IP 1:
203.0.113.10

IP 2:
203.0.113.20

می‌توانید Web Server را طوری تنظیم کنید که:

203.0.113.10:443

برای سایت اول و:

203.0.113.20:443

برای سایت دوم استفاده شود.

در Apache یا Nginx می‌توان Listener یا Virtual Host را به IP مشخص Bind کرد.

بررسی اینکه سرویس روی کدام IP Listen می‌کند

در Linux:

ss -lntup

مثلاً:

LISTEN 0 128 0.0.0.0:80

یعنی سرویس روی تمام IPv4های موجود Listen می‌کند.

اما:

LISTEN 0 128 192.168.1.20:80

یعنی سرویس فقط روی IP مشخص‌شده Listen می‌کند.

بررسی Listen Address در Windows

در PowerShell:

Get-NetTCPConnection -State Listen

یا:

netstat -ano

مثلاً:

TCP    192.168.1.20:443    0.0.0.0:0    LISTENING

این خروجی نشان می‌دهد سرویس روی IP مشخصی Listen می‌کند.

تفاوت Temporary و Persistent IP

در Linux:

ip addr add

معمولاً تغییر Runtime ایجاد می‌کند و ممکن است پس از Reboot از بین برود.

برای Configuration دائمی باید از روش متناسب با سیستم استفاده کنید:

• NetworkManager / nmcli
• nmtui
• Netplan
• systemd-networkd
• فایل‌های Configuration توزیع

در Windows، استفاده از:

New-NetIPAddress

برای ایجاد IP Configuration سیستم انجام می‌شود و تنظیمات شبکه به‌صورت Persistent ذخیره می‌شوند.

سناریوی کامل Linux

فرض کنیم Provider این اطلاعات را داده است:

Primary IP:
192.168.10.10/24

Additional IP:
192.168.10.20/24

Gateway:
192.168.10.1

Interface:
ens18

ابتدا وضعیت را بررسی کنید:

ip addr show ens18

سپس:

ip route

برای اضافه کردن موقت:

ip addr add 192.168.10.20/24 dev ens18

بررسی:

ip addr show ens18

سپس:

ping -c 4 192.168.10.1

و:

ip route get 1.1.1.1

در نهایت از یک سیستم دیگر IP جدید را تست کنید:

ping 192.168.10.20

اگر همه‌چیز صحیح بود، IP را در Configuration دائمی سیستم قرار دهید.

سناریوی کامل Windows

فرض کنیم:

Primary IP:
192.168.10.10

Additional IP:
192.168.10.20

Prefix:
24

Interface:
Ethernet

PowerShell را به‌صورت Administrator اجرا کنید:

Get-NetAdapter

سپس:

New-NetIPAddress `
  -InterfaceAlias "Ethernet" `
  -IPAddress 192.168.10.20 `
  -PrefixLength 24

بررسی:

Get-NetIPAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -AddressFamily IPv4

سپس:

Get-NetIPConfiguration

و در نهایت از یک سیستم دیگر:

ping 192.168.10.20

را تست کنید.

اگر IP مازاد Ping نمی‌شود چه کنیم؟

عیب‌یابی را مرحله‌به‌مرحله انجام دهید.

مرحله اول: IP روی Interface وجود دارد؟

Linux:

ip addr

Windows:

Get-NetIPAddress

مرحله دوم: Interface فعال است؟

Linux:

ip link

Windows:

Get-NetAdapter

مرحله سوم: Gateway صحیح است؟

Linux:

ip route

Windows:

Get-NetRoute -AddressFamily IPv4

مرحله چهارم: Firewall را بررسی کنید

Linux:

nft list ruleset

یا در سیستم‌هایی که هنوز از UFW استفاده می‌کنند:

ufw status

Windows:

Get-NetFirewallProfile

مرحله پنجم: Routing Provider را بررسی کنید

اگر IP روی Interface وجود دارد، Gateway صحیح است و Firewall نیز مشکلی ندارد اما IP از اینترنت قابل دسترسی نیست، باید Routing سمت Provider بررسی شود.

ممکن است Provider برای IP مازاد نیاز به:

• Route جداگانه
• /32
• Failover Configuration
• Virtual MAC
• Additional NIC
• ARP Configuration

داشته باشد.

سناریوی رایج IP Failover

برخی Providerها IP را به‌صورت Failover IP ارائه می‌کنند.

در این حالت ممکن است ساختار به شکل زیر باشد:

Internet
   |
Provider
   |
Primary Server
   |
ens18
   |
Failover IP

در چنین شرایطی روش تنظیم IP می‌تواند با IPهای معمولی متفاوت باشد.

برای مثال ممکن است لازم باشد:

203.0.113.20/32

روی Interface قرار گیرد.

بنابراین قبل از استفاده از دستورهای استاندارد، مستندات Provider را بررسی کنید.

اشتباهات رایج

استفاده از Netmask اشتباه

مثلاً Provider گفته:

203.0.113.20/32

اما روی سرور تنظیم شده:

203.0.113.20/24

این کار می‌تواند Routing را مختل کند.

تعریف Gateway برای هر IP

داشتن چند IP روی یک Interface به معنی نیاز به چند Default Gateway نیست.

فراموش کردن Firewall

IP اضافه شده اما Port سرویس باز نیست.

تصور اینکه IP جدید خودکار برای سرویس استفاده می‌شود

اضافه کردن IP به سیستم‌عامل، سرویس را الزاماً روی آن IP Bind نمی‌کند.

تست فقط از داخل سرور

ممکن است:

ping 192.168.1.20

روی خود Server موفق باشد اما IP از Internet قابل دسترسی نباشد.

تست External نیز انجام دهید.

تغییر شبکه Remote بدون Console

در صورت اشتباه در Gateway، Route، VLAN یا IP ممکن است SSH یا RDP قطع شود.

بهترین روش‌ها

• قبل از تغییر، Configuration فعلی شبکه را Backup کنید.
• اطلاعات IP را از Provider دریافت کنید.
• Prefix و Gateway را حدس نزنید.
• قبل از تغییرات Production به Console دسترسی داشته باشید.
• بعد از اضافه کردن IP، Routing را بررسی کنید.
• Firewall را بررسی کنید.
• IP را از یک سیستم خارج از Server نیز تست کنید.
• برای سرویس‌های حساس، Listen Address را بررسی کنید.
• PTR و DNS را برای سرویس‌هایی مانند Mail Server تنظیم کنید.
• در Linux از روش Persistent مناسب همان Distribution استفاده کنید.
• از ایجاد چند Default Gateway بدون نیاز خودداری کنید.

چک‌لیست اضافه کردن IP مازاد

• دریافت IP مازاد از Provider
• دریافت Prefix / Netmask
• دریافت Gateway
• بررسی Interface
• Backup گرفتن از تنظیمات فعلی
• بررسی IP اصلی
• بررسی Route
• اضافه کردن IP
• بررسی IP روی Interface
• بررسی DNS / PTR در صورت نیاز
• بررسی Gateway
• بررسی Routing
• بررسی Firewall
• تست از داخل Server
• تست از خارج Server
• Persistent کردن Configuration
• بررسی سرویس موردنظر

دستورات مهم Linux

دستورات مهم Windows

جمع‌بندی

اضافه کردن IP مازاد به سرور یکی از کارهای رایج در مدیریت سرورها، زیرساخت‌های Hosting، Mail Serverها، Web Serverها و محیط‌های Virtualization است.

در Linux می‌توان IP را به‌صورت موقت با:

ip addr add IP/PREFIX dev INTERFACE

اضافه کرد و برای Configuration دائمی از ابزارهایی مانند:

nmtui
nmcli
Netplan

استفاده کرد.

در Windows نیز می‌توان IP مازاد را از طریق رابط گرافیکی Network Adapter یا PowerShell اضافه کرد:

New-NetIPAddress -InterfaceAlias "Ethernet" -IPAddress IP -PrefixLength PREFIX

اما مهم‌ترین نکته این است که نحوه تنظیم IP مازاد به Routing Provider وابسته است. بنابراین قبل از اعمال Configuration باید مشخص شود IP به چه شکل Route شده، Prefix آن چیست و آیا Provider برای آن به تنظیماتی مانند /32، Failover IP، Virtual MAC یا Route اختصاصی نیاز دارد یا خیر.

در محیط Production نیز قبل از هرگونه تغییر شبکه، داشتن دسترسی Console و ثبت Configuration فعلی ضروری است؛ زیرا یک اشتباه در IP، Gateway یا Routing می‌تواند باعث قطع دسترسی SSH یا RDP به سرور شود.